บทแรก

06/10/48

05.30

ตื่นขึ้นมาแต่เช้า ความคิดถึงมักมาปลุกผมเสมอ
เมื่อวานประมาณสองทุ่ม ผมเดินออกจากลิฟท์ชั้นสองที่มาบุญครอง
ก่อนเดินออกก็ถามอ้อนไปว่า "เสาร์อาทิตย์นี้ อยู่เชียงใหม่ไหม"
เย็นนี้เรามาทานข้าวด้วยกันมีปุ้มมาด้วย เรื่องที่คุยส่วนมากกลับเป็นเรื่องงาน ชีวิต
ปุ้มพูดขึ้นมาซะส่วนใหญ่ เราเลยไม่ได้คุยอะไรกันมากมาย 
เรื่องทั้งหมดมันคงจะมาบรรจบกัน เย็นเมื่อวานนี้เราไปเอาซีดีไดอารี่ที่พี่นาน่าก่อนที่จะมามาบุญครอง
ช่วงนี้ดูทีเซอร์ เพื่อนสนิท ซะหลายรอบ คำพูดที่บอก "ระหว่างคนที่เรารักกับรักเรา เราจะเลือกใคร"
........................................................................................................................................................................
ผมแอบรู้มาตั้งแต่เข้ามหาลัยว่าอ้อนแอบชอบ ด้วยความที่เป็นเด็กห้องคิง เหมือนกัน แต่คนละโรงเรียน
เธอเจอผมที่เรียนพิเศษภาษาอังกฤษ  ปีหนึ่งในมหาลัยผมผ่านไป มีคนเข้ามามากมาย แต่ผมกลับไม่เคยสน
ใครเลย (กระดาษโน๊ตเป็นปึก ยังอยู่เลย นั่นเป็นเอกลักษณ์ของหอในม.ช ก่อนที่เพจเจอร์จะเข้ามาแทนที่การส่งข้อความ
และตามมาด้วยโทรศัพท์ มือถือ)
เธอเป็นคนที่ผมเลือกที่จะลองคบ เธอชอบผมมานาน นี่ปีสองวันนั้นเป็นวันเกิดเธอ
....เราคบกันเทอมกว่าแล้วเราก็บอกเลิกกัน ตอนนี้เราจำไม่ได้แล้วว่าเพราะอะไร
อ้อนก็บอกว่าจำไม่ได้แล้ว มันกลายเป็นเรื่องเด็กๆ ที่ถูกลืม ไปเมื่อผ่านวันเวลา พร้อมกับการสูญเสียเพื่อนสนิท
 (ไม่ซิ ทุกอย่างมันคงโอเคมากกว่า)
ท้ายจดหมายที่มาเสียบที่ หอ 1 ชาย ฉบับสุดท้าย ของเธอ เธอเขียนเอาไว้ว่า "เธอจะรอวันที่ผมกลับมายิ้มให้เธอ "
รับปริญญาตรีผมไม่ได้ไปถ่ายรูปกับเธอ เป็นครั้งที่เราได้มีโอกาศกลับมาพูดกัน และก็เป็นเธอที่ทักผมขึ้นมาก่อน
.............................................................................................................................................................................
ตอนนั่งทานข้าว ด้วยกันที่มาบุญครอง รู้สึกดีที่เราต่างแยกกัน ลึกๆแล้ว เรามีแนวทางชีวิต กันคนละอย่าง
เส้นกั้นบางๆ ที่เราพยายามไม่มอง นั่นอาจเป็นเหตุผลหลายๆด้านที่ซ่อนอยู่ที่เรามองยังไม่เห็น
สิ่งที่เหลืออยู่ตอนนี้ ถ้าเป็นความรู้สึกดีๆ ที่เรายังมีให้กันแล้ว ผมก็รู้สึกดีที่สุด และวันนี้ที่ได้เห็นเธอมีใครที่รักเธอ
...............................................................................................................................................................................
จำได้ว่าเธอชอบเพลงนี้ หลับตาโต๋....ของนูโว

"หลับตาเถอะนะ แล้วเราก็จะพบกัน
อาจเป็นเพียงฝัน ก็พอใจ
หลับตาเถอะนะ ถึงตัวเราจะแสนไกล
ห่างกันเพียงไหน เหมือนใกล้กัน
ชีวิตขีดเส้นทาง
ไว้ให้เราเจอกัน
ขีดทางที่ผกผัน
ให้มีวันห่างไกล
หลับตานานๆ คิดถึงวันเก่า
จะยังมีเราสองคน"
.................................................................................................................................................................................
และผมก็ยังนึกถึงผู้หญิงอีกคน.......คนที่ผมรัก

บทแรกบทแรกบทแรก


เพลงรักเพลงแรก : playground (Love IS#2)

     Share

<< หนาวนี้4 ซึ้ง >>

Posted on Fri 7 Oct 2005 16:38

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

เติมฝัน
ทางแยก
EXTRA ORDINARY #30
Tickle Color Test
EXTRA ORDINARY #29
แด่คนที่คิดถึงในอีกโลก
241148
ปกรอง
EXTRA ORDINARY #28
รอย(กระทง)....ในความทรงจำ
EXTRA ORDINARY #27
EXTRA ORDINARY #26
เราต่างผูกพันธ์ในจักรวาลเมล็ดถั่ว
ตอบคำถาม
งานหนังสือ........ของริน
ร.เอ๋ย รอรี
gear 29#01
Kitchen# 01
4 ซึ้ง
บทแรก
หนาวนี้
เพื่อนสนิท 02
EXTRA ORDINARY #25
EXTRA ORDINARY # 24
Favorites01
EXTRA ORDINARY #23
อะไรกัน
EXTRA ORDINARY #22
ภาพตกค้าง
DFL
หน้า
ระเบียงศิลป์ # 3
Mr. Lonely
รักอลวน
ระเบียงศิลป์ @ ตักสุรา
EXTRA ORDINARY #21
Do U Believe in Destiny ?
EXTRA ORDINARY #20
ระเบียงศิลป์#1