ดวงตาปีศาจ


           
ก่อนไปอบรมภาคเหนือคราวนี้ผมรู้ว่าคงหน้าเบื่อก็เลยซื้อหนังสือเล่มนึง หลังจากที่พลิกมันมาสองรอบแล้วหนังสือเล่มนี้ชื่อ คลื่นข้างใน ของ กระบี่ไม้ไผ่ ในหลายเรื่องราวที่อ่านไป เรื่องนึงที่ทำให้ประทับใจก็คือเรื่อง ดวงตาปีศาจ
เล่าโดยย่อคือ นายแพทย์ท่านหนึ่งเมื่อครั้งเป็นนักเรียนแพทย์หมอไม่ค่อยได้เข้าเรียนเพราะมัวแต่ไปทำกิจกรรมเพื่อสังคมตาปีศาจทำให้หมอรู้สึกว่า ทำไมเพื่อนบางคนเอาแต่เรียน ไม่นึกถึงความเป็นไปของสังคม และบ้านเมืองบ้าง
      กระทั่งวันหนึ่ง เมื่ออาจารย์ขานชื่อหมอในห้องเรียนแล้วมีคนขานรับว่า "ครับ" โดยที่ตัวหมอเองไม่ได้อยู่ในชั้นและเสียงนั้นมาจากเพื่อนที่เอาแต่เรียนคนนั้นเอง ซ้ำเมื่อถึงคิวอาจารย์เรียกชื่อ นักเรียนแพทย์หนุ่มผู้นั้น กลับนิ่งเงียบไม่แสดงตัว
       หมอเก็บความสงสัยที่ได้ยินเรื่อง เมื่อได้โอกาสจึงถามเพื่อนคนนั้นว่า ทำไมคุณถึงขานชื่อแทน นักเรียนแพทย์ผู้นั้นตอบว่า"ผมไม่มีโอกาส ไม่เสียสละได้เท่าคุณผมทำได้แต่เพียงสิ่งเล็กๆน้อยๆ แทนคุณ ผมก็ทำเพื่อสิ่งนั้น" คำตอบนั้น ทำให้ตาปีศาจคู่นั้นดับวูบลงนับแต่นั้นโลกที่หมอมองเห็นก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
       อ้อยขอยืมหนังสือเล่มนี้ไปอ่าน ขณะที่เรา เป๊ก พี่นัตตี้ กำลังจะออกไปเก็บตัวอย่างน้ำมัน  หลังกลับมา เราถามอ้อยว่า
อ่านเข้าใจไหม เราถามถึงเรื่องที่อ่านแล้วชอบ เราเล่าเรื่องนี้ แล้วก็คิดถึงอีกเรื่องนึงขึ้นมาเล่าให้อ้อย เป็นเรื่องที่เราคิดเองแต่อาจเกิดขึ้นจริงได้แล้วก็ได้ บ้านเราที่ภาคเหนืออยู่ติดถนน พวกวัยรุ่นชอบบิดรถเสียงดังผ่านบ้านเรา หลายต่อหลายครั้งที่เรารำคาญ พาลคิดไปด้วยตาปีศาจว่า อยากเห็นมันล้มตรงหน้าจริงๆ แล้วจะไปกระทืบมันซ้ำซะเลย
     เพราะไม่กี่วันก่อนหลังห้องผมย่านห้วยขวาง วัยรุ่นคนนึงขับมาอย่างเร็ว มาถึงลูกระนาด ฝนที่ฉาบบางๆ ทำให้รถมอเตอร์ไซต์ปัด และล้มลง ผมกลับภาวนา อย่าให้มีใครเข้าไปซ้ำ หากแต่เข้าไปช่วยให้ทันก่อนที่รถที่ตามมาจะชน
.........ผมกลัวเรื่องที่ผมคิดมันจะเป็นจริง
       ชายคนนึงปรี่เข้าไปหาเด็กวัยรุ่น กะจะกระทืบซ้ำด้วยความสะใจ หลายต่อหลายวันมานี่ที่เขาทนฟังเสียงแสบแก้วหูชวนรำคาญจากนักซิ่งมอเตอร์ไซต์พวกนี้ วันนี้มันล้มและเป็นทีของเขาบ้าง เพียงแต่ว่าวันนี้ไม่เหมือนทุกวัน เด็กที่ล้มลง  เขาพยายามขับรถไปให้ถึงที่หมายเร็วที่สุดอย่างไม่เหมือนกับทุกวัน
เพราะคำของแม่ที่เคยขอไว้และอยากให้เขาขับกลับบ้านหลังจากทำงานอย่างปลอดภัย
"อย่าขับรถเร็วนะลูก"
และวันนี้เป็นวันแรกที่เขาใช้เส้นทางลัดเส้นนี้ ทำให้ไม่ชินทาง
"พวกมึงจะรีบ ไปตายที่ไหนกันฮะ" เสียงชายที่ปรี่เข้ามา
ผมกลัวกลัวว่าเด็กวัยรุ่นคนนั้นจะตอบขึ้นมาด้วยเสียงสั่นๆ

............

"ผมจะรีบไปหาแม่ที่เพิ่งเข้าโรงพยาบาลครับ"

 

     Share

<< ALL...waysรอยต่อแผ่นเหล็ก >>

Posted on Wed 31 May 2006 13:06

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh