รอยต่อแผ่นเหล็ก

   ได้กลับไปที่เชียงใหม่อีกครั้ง สองครั้งแล้วสิ ไปเรื่องงาน คราวนี้กลับมาบ้านมาทำธุระ
กรุงเทพหยุด แต่ต่างจังหวัดไม่หยุด  ส่งแพงไปรียนพิเศษที่บ้านครูแขก ก่อนออกจากบ้าน นายก็มาบอกว่า พี่หมวยให้ไปหา ไปส่งแพงเลยแวบเข้าไปที่มอ ม.ช หน้าฝน ใกล้เปิดเทอมใหม่ เด็กๆ เริ่มเข้าหอ เด็กวิดวะหลายคนในชุดนักศึกษา กำลังเดินมุ่งหน้าไปทางเดียวกัน

ยืนรวมกันเป็นแถว รอเดินเข้าไปในคณะ

..............................................................................................

เข้าไปที่ชมรม ยังไม่ถูกปิด รายชื่อเด็กกลุ่มใหม่และตำแหน่งถูกเขียนไว้ที่บอร์ดพร้อมชื่ออาจารย์ที่ปรึกษางานบางอย่าง รูปถ่าย ของบางชิ้น มันก็ยังอยู่ เพียงแต่ว่าใครหลายคนไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วฝนปรอยๆ ข้างนอกหน้าต่างชมรม นั่งชมใบสักใบใหม่ ที่มุมเดิม

.............................................................................................

เขียนโปสการ์ด ส่งให้คนที่รู้จัก เชียงใหม่ก็ยังน่ารัก แม้ว่าวันนี้ เธออยากบอกว่า
อย่าเอาวัดมาทำโรงแรม อย่าเอาทางลอด ทางข้าม ทางยกมาให้
แต่วันนี้เธอก็เปลี่ยนไป บางครั้งฉันก็หลง เพราะเธอเปลี่ยนไปหรือฉันเปลี่ยนแปลง

............................................................................................

รับแพง กลับมาบ้าน ชวนแม่ไปหาพี่หมวย  ไม่อยู่ อยู่แต่แฟนแก อายุห่างกันเป็นรอบ
นอนเอกเขนก อยู่ในเก้าอี้ เราต้องไปหวัดดี บอกว่าพี่หมวยให้มาหา มีเรื่องอะไร
เขาถามเราว่า เรียนจบอะไร ....... แล้วเรื่องมากมายเราก็คุยกัน ไม่น่าเชื่อว่าที่อยู่ตรงหน้าเราแกทำเอง นึกว่าให้คนอื่นทำ แล้วเครื่องอะไรๆอีกมากมาย ที่แกคิดขึ้น และรอที่จะคุยกับเรา
แกบอกว่าแกชอบ และรักที่จะทำ ประสบการ์ณและความรักสินะทำให้เครื่องพวกนี้เกิดมาได้ แกบอกมาประโยคนึงก่อนเรากลับ หลังจากที่คุยถูกคอ
" ลุงจะบอกไว้ สนใจอะไร ทำมันจริงๆ ทำมันเข้าไป ถ้าไม่สำเร็จ ถอยออกมาดู แล้วทำใหม่เห็นแผ่นหล็กที่เชื่อมต่อกันเป็นกำแพงตรงนั้นไหม นั่นแหละ ไอ้เครื่องที่มันไม่สำเร็จ
ลุงเอามาเชื่อมต่อกันเป็นกำแพง ....ลุงมาได้เท่านี้ ..ช่วยลุงหน่อยเถอะ"
รู้สึกอาย คุณวุฒิก็เท่านั้น ไม่อยากบอกว่าจบอะไร เมื่อได้มาเห็นได้มาคุยกับลุงคนนี้

..........................................................................................


พี่หมวยมา เราได้คุยกัน เมื่อถามถึงทำไมไม่เอาไปปรึกษาพวกอาจารย์ เราสะอึก
"นั่นอาจารย์สอบโปรเจคผมเลยนะ "
"ผมอยู่มา ก็คงพอเข้าใจ เสียใจที่เรื่องมันเป็นแบบนี้  "
ทำไมเขาทำแบบนั้น ผมก็แค่อยากให้คนที่มีมุมมองไกลกว่าผม มาดูมาช่วยเหลือ
ไม่อยากฟังความข้างเดียว  สิ่งที่คิดคือ ถ้ามันเป็นจริง ........แล้วอะไรมันจะพัฒนาได้
............................................................................................

.............................
สองวันต่อมามีโอกาสกลับไปที่มหาลัยอีกครั้ง เพราะเย็นนี้นัดพวกเพื่อนๆ มาทานข้าวเย็นด้วยกัน
          วันนี้พวกรุ่นพี่ใส่เสื้อโปโลสีฟ้าขาว มองไปจุดสำคัญๆของคณะ ก็มีรุ่นพี่กำลังเล่นเกมส์กับน้องๆ เต็มไปหมด
.......................................................................................

"จะไม่เยอะได้ไง รับเพิ่มตั้งเป็นพันนะมึง "
เจอนัทน้อย กับไอ้หนุ่มหลีดตรงหออาจารย์เก่า
โชคดีเราเกือบจะเลยไปแล้วดีที่เหลียวมาเห็น

น้องๆกลุ่มที่พวกมันกำลังดูอยู่ กำลังค้นหาของอะไร บางอย่างตามต้นไม้พุ่มไม้
"อ้าว   น้องๆมารวมกันได้แล้วครับ เดี๋ยวให้เพื่อนไปหยิบมาว่าซ่อนตรงไหน"
"ไอ้เ ..ย  ใครจะไปหาเจอวะ ซ่อนไว้ซะโห ...แ...ง "
"ก็อย่างงี้ไง ไอ้หนุ่ม มันแบ่งทีมกันให้เพื่อนเอาของไปซ่อน แล้วมีคำใบ้ แต่มีคนนึงมือจุ่มน้ำแข็ง
 พอมันทนไม่ไหวก็ต้องเรียกเพื่อนมาเปลี่ยน "
เสียงรุ่นพี่ที่เหมือนไอ้นุ๊กรุ่นเรา ทั้งท่าทางด้วย
"อ้าว น้องๆรู้ไหมครับว่าเกมส์ที่เราเล่นวันนี้สอนอะไรเรา......."

"เกมส์ที่เราเล่นวันนี้สอนให้รู้ว่า...................................................."


..........................................
"น้องรู้ไหมว่าเกมส์ วันนี้สอนอะไรให้พวกน้อง เราต้องไปเป็นนายช่างนะครับ ต้องช่วยเหลือเพื่อน
ต้องสามัคคี มีน้ำใจ เราต้องรับผิดชอบชีวิตคนอีกเยอะนะครับ"
..........................................................................................

................................................................................
ผมจั๊กจี้ ทุกทีที่ได้ยินคำว่านายช่าง ไม่ได้ดูถูกหรือว่ากระไร และบางทีก็ไม่รู้สึกว่าตัวเองสำคัญตามความหมายอะไรได้ขนาดนั้น
ใช่ซิ จะเหลือคนที่จะเป็นจริงๆซะกี่คน คนที่ต่อแผ่นเหล็ก จนสำเร็จแบบลุงคนนั้น ลุงที่ไม่ได้เล่นเกมส์พวกนี้
แล้ว.....................เออ.........................
"เกมส์ที่เราเล่นวันนี้สอนให้รู้ว่าอะไรดีละครับ...................................."

     Share

<< ดวงตาปีศาจคำสาป >>

Posted on Sun 25 Jun 2006 21:54

อ่านแล้วรู้สึกดีจัง เพราะเคยเกือบจะได้เข้าเป็นสมาชิกมอชอ แล้ว แต่คงบุญไม่ถึงก็เลยพลาดไป เรารักเชียงใหม่มากเหมือนกัน รักบรรยากาศที่นั่น อยู่แล้วรู้สึกดี อบอุ่น
jiab   
Tue 22 Aug 2006 18:01 [4]

เสี่ยว..เอ้ย...เอิกๆๆ
Top   
Sat 29 Jul 2006 15:12 [3]

สงกราน ไปชมรมมาเหมือนกัน มันเหงาๆไง ม่ายรุ
ป้ายชมรมก็ถูกงัดงอ ถอดออก ไปแปะ อยู่ด้านใน ผ้าห่มเหม็นอับ จานสีภู่กัน สีเขลอะ ถ้วยชาม วางเลือนกลาด รูปวาดสีน้ำอันโปรด ที่แขวนไว้ ใครเอาไปไหนไม่รู้ ภาพสีน้ำมันภาพเหมือนของใครหลายๆคน ถูกวางราขึ้นชื้นฝนอยู่ริมหน้าต่าง

ได้แต่มองแล้วถอนหายใจ นึกย้อนไป อะไรๆ มากมายเกิดขึ้น

ก่อนกลับ มองเห็นรูปหมู่ ค่านพี่สอนน้อง วางกองอยู่.... เราเลยขอวิสาสะ ถือกลับมาแขวนไว้ที่ห้อง ถ้าทิ้งไว้ไม่รู้ชะตากรรม จะไปอยู่ที่ไหน


มะหร่ายจะเจอกันอีกเนี่ยยย
zazun   
Sat 8 Jul 2006 17:52 [2]

ชอบประโยคนี้จัง -->แต่วันนี้เธอก็เปลี่ยนไป บางครั้งฉันก็หลง เพราะเธอเปลี่ยนไปหรือฉันเปลี่ยนแปลง

ปล.ไม่ได้เข้ามาอ่านซะนาน อะไรๆก็ดูเปลี่ยนไป............
N's   
Fri 30 Jun 2006 11:54 [1]

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh